Het begon twee dagen geleden. Vanuit het niets spuugde Nienke haar zojuist genuttigde melk uit. Ze bevuilde niet alleen zichzelf maar wist ook mij (tot de onderste kledinglaag), de bank, de maxicosi, het wipstoeltje en haar broertje te raken.
Zes flinke overgeefsessies en evenzoveel schone kledingsetjes later stelde ik zonder hulp van internet de diagnose buikgriep.

Een dag later lig ik met Nienke in bed, we geven simultaan over*, zij zurige melk, ik zurig met champingnonnetjes (voorgerecht van de avond er voor).
Tussen het overgeven kreunen en kermen door probeer een pedagogisch moment te creëren waarin ik haar uitleg dat we inderdaad veel samen delen hier in huis, maar niet alles. Aan het lijstje niet te delen zaken (met mama’s chocola op één) voegen wij per heden buikvirusjes en andere derrie-veroorzakende dingen toe.

Inmiddels heeft ze het buikvirus ook met papa gedeeld, helaas is er nog geen vrijwilliger opgestaan om met hem simultaan over te geven.

*hoewel simultaankotsen mooier klinkt wilde ik het toch maar een beetje netjes houden

Mijn moeder (die nog niet meeleest ;-)) kookte vroeger niet wat je zegt ‘de sterren van de hemel’ (en voor als ze ooit wél mee leest: mijn smaak was natuurlijk toen nog zwaar onderontwikkeld waardoor ik geen enkele culinaire uitspatting waardeerde).

Er is een tijd geweest dat wij, broer-zusje-en-ik, op zaterdag bij de brievenbus zaten te wachten zodat we de recepten uit de nieuwe Libelle konden scheuren voordat mijn moeder kon bedenken dat ze weer eens een Libelle-receptje uit zou proberen.

Toen ik een jaar of tien werd besloot ik vegetarisch te gaan eten. Op die manier skipte ik in ieder geval één maaltijdingrediënt. Helaas ging mijn moeder over tot het aanschaffen en voorschotelen van vleesvervangers, die waren toen nog niet zo smaakvol als dat ze nu (soms) zijn. Het toppunt, of eigenlijk dieptepunt, waren de capucijnersballen die ze zelf fabriceerde (behoeft geen toelichting).

Uiteraard doe ik het helemaal anders met mijn kinderen. Van eten maken we geen issue. Hoe dat op de lange termijn uitwerkt moet nog blijken. Tot Sjoerd anderhalf was at hij alles wat los en vast zat. Daarna stopte hij met eten van warme prakjes (zowel de Olvarit als de zelfgemaakte). Voor nu is het resultaat dat Sjoerd alleen dingen eet die met een P beginnen: pasta, pizza, patat, en prijst met pindasaus.

Hoe fijn is het dan dat Nienke en Dries als een jonge vogeltjes hun mondjes opensperren om nóg meer van mama’s zelfgemaakte worteltjes weg te happen. Ik heb er meteen een wortelworkshop van gemaakt.

Als je mij tien jaar geleden had verteld dat er een tijd zou komen dat ik voldoening zou halen uit en wortelworkshop dan had ik je zeker weten voor gek verklaard!

@Vita: een hoogglans witte keuken met een gestucte (?) muur welke is afgewerkt met gevel-verf (en dus prima schoon te houden) in de kleur fancing blue

Billy is een guitig ventje van een jaar of twee met blond lang haar, een baseballcapje en een baseballjackje. Samen met zijn moeder stond hij voor ons in de kassarij bij het Kruidvat.
Nou ja stond, Billy stuiterde, zijn moeder stond.

Billy kreeg mijn prachtige karretje in het vizier en besloot aan de achterkant op de kinderwagen van Nienke en Dries te klimmen. Voorzichtig peuterde ik zijn knuistjes van de kap van de kinderwagenbak en zei vriendelijk glimlachend dat hij er niet op mocht klimmen. Billy liep om de kinderwagen heen zodat hij via de zijkant eens kon kijken wat er in dat ding zat waar hij niet op mocht klimmen. Ondertussen zei zijn moeder tegen mij: “Dat is er voor gemaakt hoor”. Ik legde vriendelijk uit dat mijn kinderwagen daar niet voor gemaakt was en zei dat het verder niet gaf.

Billy glimlachte van oor tot oor naar mij en wees met een plakkerig vingertje naar Nienke en zei: “baby, baby, beeeeeeeeeeeeeebie!” en begon te schaterlachen. Ik lachte terug naar Billy: onze vriendschap was een feit. Ik liet Billy zien dat er nóg een baby in de wagen lag.
Zijn moeder zei: “Billy, doe maar niet, dat vindt die mevrouw niet zo leuk”.
Ik kon het niet laten om Billy’s mama te corrigeren: “U zegt het verkeerd, ik vind het niet goed dat hij op de wagen klimt maar kijken en lachen vind ik echt geen probleem”.
Van wat Billy’s moeder daarna zei schrok het kassameisje. Helaas had ik het niet verstaan.

Terwijl Billy’s mama hem de winkel uitsleurde riep ik ze na: Hé Billy, kom je een keertje bij ons met de baby’ spelen?”. Billy draaide zich om en zwaaide naar me, iedereen in de rij bij de kassa, inclusief het kassameisje, begon te lachen.
Billy’s moeder liep stug door. Zij ontbeert manieren én humor.
Arme Billy.

En nu ik jullie toch even aan de lijn heb…….. Ik ben weer aan het werk. Ik ben twee weken geleden begonnen. Ik zag ertegen op. Het was precies zoals ik verwacht had. Ik ga mijn draai wel weer vinden.
Het is ook het meest gebruikte en wellicht meest zwakke excuus om niet te bloggen. Nu ik aan het werk ben, ben ik redelijk blog-inspiratieloos.

Hoewel…. met tweehonderd collega’s en mijn positie valt er juist veel en zeer sappig te bloggen (jullie zouden er van smullen!). Helaas ben ik te schijterig (en hopelijk op dat gebied een beetje te discreet) om dat te doen.

Mijn twee meelezende collega’s M en M (voorwaarde om bij ‘ons’ te komen werken is dat je voornaam met een M begint ofzo?) hebben moeten zweren om NOOIT iets los te laten over de inhoud van mijn blogs en hebben beloofd daar waar ik over ’t werk blog even de andere kant op te kijken.
Elke overtreding op deze afspraak wordt afgestrafd met het uitblijven van een maandsalaris: niet te herstellen foutje in de salarisadministratie van het externe administratiekantoor.

Vandaag vertelde een vriendin dat een goede vriend van haar en haar man is overleden terwijl hij op de wachtlijst stond voor donorlongen. Helaas kromp de wachtlijst niet sneller dan dat zijn longen aftakelden.

Ik vind het verschrikkelijk dat hij een vrouw en klein ventje achter laat. Het is nog vreselijker dat hij door een stel donorlongen mogelijk ‘gered’ had kunnen worden.

Wat mij betreft wordt iedereen automatisch donor en laat je je registreren als je géén donor wenst te zijn. Ik durf nog verder te gaan, als je géén donor wilt zijn accepteer je daarmee automatisch dat je zelf niet in aanmerking komt voor een donororgaan.

Het is zo simpel om je aan te melden, klik hier en je registratie is binnen een paar seconden geregeld.

Al een tijdje ben ik verslaafd aan lees ik met enige regelmaat Vita’s weblog. Ik weet niet eens meer precies hoe ik op haar blog terecht kwam. Ze schrijft op zeer leuke wijze over haar dagelijkse beslommeringen maar vooral ook over haar en D’s nieuwste project: Kapitein Iglo. Bijna elk blog is voorzien van ‘sprekend’ beeldmateriaal.

Vita’s poes maakt een zorgeloze indruk en gaat daar liggen waar het haar (m/v poes toch?) op dat moment het lekkerst lijkt. Op dagen dat ik (géén flauw idee waarvan) moe ben dan wil ik Vita’s poes wel zijn en zomaar ergens lekker lui gaan liggen slapen.
Ik ben fan van Vita’s poes.

Niet alleen wil ik soms Vita’s poes zijn, ook mijn poes (eigenlijk je-weet-wel-kater) wil Vita’s poes zijn. Sinds de komst van Nienke en Dries is er nog maar nauwelijks een schoot beschikbaar voor hem. Volgens het opgestaan-plaats-vergaan-principe gaat mijn poes nu daar liggen waar de baby’s lagen. Hij zou zijn dagelijkse portie brokjes-in-saus zo opgeven voor een knuffelsessie op D’s schoot, een heerlijke papieren tas of een verse doos van de firma Ik.Ben.Stil.

Mijn poes

Vita’s poes

Sjoerd heeft gemiddeld genomen meer ziekenhuisbezoeken achter de rug dan zijn leeftijdgenoten. Gelukkig niet omdat hij zelf moest, Sjoerd ging alleen maar op bezoek.
Op bezoek bij mama die opeens met haar steeds dikker wordende buik (waar hoe-kan-dat-nou zomaar twee baby’s in zaten) in het ziekenhuis lag, en later op bezoek bij die twee baby’s die ineens op miraculeuze wijze uit mama’s buik verdwenen waren en in een bedje lagen (en waarvan ze steeds zeiden dat het je broertje en zusje zijn).

Hij snapt dat als papa en mama steeds zeggen dat iets ‘zo’ is hij zich daar het best bij neer kan leggen (ja en amen en dan toch lekker doen of denken wat je zelf wilt). Doordat hij dus braaf ja knikt of het gewenste (er in gedrilde) antwoord geeft, denken wij wel eens dat hij iets snapt terwijl hij er eigenlijk niets van snapt.

Soms kom je daar achter.

Op de vraag wie zijn ouders zijn antwoordt hij: "Peter is mijn papa en Marije mijn mama". Op de vraag wie de ouders van Nienke en Dries zijn antwoordt hij: “de dokters”. Na flink ‘hameren’ zegt hij nu braaf: “Peter en Marije zijn ook de papa en mama van Nienke en Dries” maar, je ziet hem denken (ik zeg nu wel dat dat zo is maar ga jij dat maar lekker iemand anders wijs maken want ik weet heus wel dat dat écht niet zo is!).

Toen hij twee maanden later constateerde dat wij thuis met twee meisjes en drie jongetjes zijn vond hij dat er één jongetje weg moest. Hij had besloten dat dat Dries moest zijn. Hij had ook al bedacht waar Dries naar toe moest: terug naar de dokters natuurlijk!

Toch maar naar de bieb om een boekje te lenen over de bloemetjes en bijtjes in Jip-en-Janneke-taal.